فعالان بازار سرمايه عموما از دو روش كلي براي تحليل و ارزش‌گذاري سهام استفاده مي‌كنند. يكي روش تحليل بنيادي و ديگري تحليل تكنيكي ناميده مي‌شود. در روش نخست، سرمايه‌گذاران با بهره‌گيري از وضعيت كلان اقتصادي و اطلاعات پايه‌اي و بنيادي سهم و تحليل شرايط اقتصادي و مالي صنعتي كه شركت در آن رشته فعاليت دارد، سعي در ترسيم دورنماي نوسانات سهم نموده تا از اين طريق تصميم به سرمايه‌گذاري به صورت دراز مدت بگيرند. اين روش به صورت عمومي و گسترده در بورس كشورمان از ديرباز تاكنون مورد توجه بوده است. در برابر اين روش، تحليلگران تكنيكي قرار دارند كه تلاش مي‌كنند با تحليل قيمت و حجم معاملات روزانه و روند حاكم بر تغييرات قيمت، زمان مناسب براي سرمايه‌گذاري را انتخاب كنند. در اكثر موارد، اين سرمايه‌گذاري كوتاه‌مدت و با تصوير روشن از قيمت كف و سقف سهم صورت مي‌گيرد.  تحليل تكنيكي بر خلاف تحليل بنيادي در بورس ايران نوپا است و عملا مدت زيادي از طرح عمومي آن نمي‌‌گذرد. به دليل نوپايي اين روش، هم اكنون منابع اطلاعاتي و تحقيق براي تحليل تكنيكي در بورس بسيار اندك است.